Over Anton Walgrave

PRELUDE: wat vooraf ging

Het gepuberte The Rollers heeft met de baard in de keel. Wat volgt heet The Same: ambitieuze ambetanterikken, studerende symfonici, wilde weldoeners, naiëve navelstaarders, vrolijke vrienden. Alles in het laatste decenium van vorige eeuw.

SOLO PART 1: druk in Londen en aan het gouden kruispunt

In 2000 oogst Antons solodebuut ‘The Hum’ (EMI) veel bijval bij pers en kenners. De cd wordt opgenomen in London en geproducet door Kevin Armstrong, bekend van zijn werk met oa. David Bowie, Youssou N’Dour en Morrissey, ...

In 2003 is er ’Before the dawn’, een donkere, beklijvende mix van straffe songs en smaakvolle electronica. Bingo: de single ‘Awake’, die veel radio-aandacht en met Vlaanderens grootste meidengroep Scala de wereld rond gaat, van Aarschot tot Tokio. Goede recensies te over en ook nu: veel applaus vanop de kennersbanken.

Walgrave werkt: songs schrijven, songs schrappen, herschrijven en nog eens schrappen. Vloeken en sleutelen, en goede songs worden uitstekende songs.

SOLO PART 2: Shine en het geparelvis (parelgevis?)

Frank Vander linden hoort enkele van deze songs en waagt zich voor het eerst aan het producen van andermans werk. In mei 2005 gaan zij samen aan de slag: songs sneuvelen, refreinen worden gehalveerd, strofes worden op hun kop gezet en elke noot teveel wordt onverbiddelijk geschrapt. Uit de massa ruwe songs blijven over: 12 songs, helemaal à point. Met de complimenten van de chef.

Een elite-team met in de rangen mixer Michel ‘Shelle’ Dierickx, drummer Mario Goossens, bassisten Hans Mullens en Michel De Coster en gitarist-vriend Aram Van Ballaert, wordt aangetrokken om deze 12 songs op te nemen en op cd te zetten. Die cd heet ‘Shine’ en eerste single ‘Lost Soul’, geruggesteund door de soundtrack van Tom Lenaerts’ fictiereeks ‘De Parelvissers’, groeit uit tot een regelrechte radiohit.

DERDE COUPLET: Anton & The Nephews

Door een gunstige wind komen in 2007 The Nephews aangewaaid. Mannen uit één stuk, door beat gebonden eerder dan door bloed! In trio verder dus, met bassist Jelle Van den Bergh en drummer David Vertongen. Zij toeren vanaf het najaar 2007 onder de noemer ‘To the bone’. Single ‘Don’t let me go’ is niet van de radio te branden en is het voorgeborchte van een nieuw album.

APRIL 2008

Het nieuwe album is er en heet 'Every Night You Pray': Anton's meest persoonlijke album. Hoogstpersoonlijk, maar niet noodzakelijk autobiografisch. Anton schrijft, neemt op en mixt (samen met Luc Weytjens) in zijn eigen Sugarbeatstudio en tekent voor het eerst zélf voor de productie. Spannend en louterend, een ijzersterke mix tussen zacht en hard, snel en traag, lach en traan. De Grote Thema’s worden niet uit de weg gegaan, maar Anton brengt ze steeds op een zeer aardse, realistische manier. Scherp maar mild, ironisch eerder dan cynisch, en altijd met een knipoog. Up tempo popnummers in een gracieus geheel met tragere tapijten en beklijvende ballades. ‘Every night you pray’ is divers, intens en rauw, poëtisch, to the point en avontuurlijk.