Je kunt als Vlaamse singer-songwriter een irritante cover opnemen en in elk pseudo-diepgaand stukje puberpoëzie een “oh-oh” of “oh-ooh-oh” steken om je behaagzucht te ventileren. Of je kunt, het hoofd in eeuwig melancholische gedachten verzonken, je eigenzinnige weg bewandelen en hem zelf nog bochtig maken ook. Dat laatste is wat Anton Walgrave doet, en het leidt met de hulp van 2/3 Triggerfinger tot een verrassend rauw hoogtepunt. Leest u even mee op http://www.goddeau.com/content/view/9395